۱- در آستانه یک حادثه مهم سیاسی قرار داریم به اسم انتخابات ریاست جمهوری. شرایط و رویه تبلیغات این دوره اوضاعی رو به وجود آورده که بازار دروغ، تهمت، افترا، آمار غلط، تکذیب، طرح شکایت و … شدیدا داغه. حتی بنده هم که میانگین مطالعه اخبار و روزنامه و غیره م خیلی از میانگین بالاتره هم بعضا امر بهم مشتبه می شه و تو خیلی چیزا شک کردم! امیدوارم خداوند به همه توفیق و توان تصمیم گیری درست رو بده.

۲- اون موقع ها که خاتمی شعار توسعه سیاسی می داد، خیلی ها می گفتند جای این حرف های شکم سیری الان نیست، مردم دارند با فقر دست و پنجه نرم می کنند و اول باید اقتصاد رو درست کرد. با اوضاع الان با تمام وجودم درک کردم که چرا توسعه سیاسی بر بقیه موارد مقدمه. در یک کشوری که از لحاظ سیاسی توسه یافته است به کمک احزاب هر تفکری می تونه مطرح بشه و مورد نقد قرار بگیره، جریان آزاد اطلاعات توسط شبکه های تلویزیونی و روزنامه ها فضای سیاسی شفافی رو به وجود آورده اند و نمی شه دم انتخابات از آب گل آلود بی اطلاعی یا کم اطلاعی مردم ماهی گرفت.

۳- اصلا نمی تونم حدس بزنم در انتخابات چه اتفاقی خواهد افتاد. مقادیر متنابهی نظرسنجی خوندم و دیدم، اما هیچ کدوم قابل اتکا نیستند. در ایران هیچ موسسه ای نیست که کار نظرسنجی کاملا بی طرف و علمی رو انجام بده. اگر چنین موسسه ای بود در سال ۷۶ همه با رییس جمهور شدن سید محمد خاتمی غافلگیر نمی شدند. در سال ۸۴ هم احدی پیش بینی نمی کرد احمدی نژاد بین ۹ نفر دور اول رییس جمهور بشه. علاوه بر اینها رفتار سیاسی مردم ایران فوق العاده پیچیده ست، من می گم موسسه گالوپ امریکا که ید طولایی در نظرسنجی و افکار سنجی و پیش بینی های این چنینی داره هم اگه بیاد نمی تونه کاری از پیش ببره. خیلی از مردم تصمیم شون رو نمی گن و خیلی ها تا لحظه آخر تصمیم نگرفته اند. اینه که خودم رو برای همه چیز آماده کردم از جمله رای آوردن محسن رضایی در دور اول!

۴- من این دوره به میرحسین موسوی رای می دم، دلایلش فکر نمی کنم تو این فضای سیاست زده الان خیلی خواندنی باشه. اما حدسم اینه که محمود احمدی نژاد همچنان رییس جمهور باقی خواهد ماند. این رو نوشتم اینجا تا بعد از انتخابات ببینیم چه شود…