الان که این پست داره هوا می شه، مراسم اختتامیه المپیک در جریانه. مثل مراسم افتتاحیه بی نظیر و زیباست. آدم از این همه نظم و زیبایی لذت می بره. در حین مراسم شهردار پکن پرچم المپیک رو تحویل شهردار لندن داد. قسمتی از مراسم هم به اجرای نمایشی در مورد المپیک بعدی به میزبانی لندن اختصاص داشت، که دیوید بکهام هم وسط نمایش یه توپ رو شوت کرد. گوردون براون هم تو استادیوم بود. جکی جان هم یه دهن آواز خوند. همین الان درچندین نقطه از سطح شهر آتش بازی در جریانه، هرچند نسبت به آتش بازی سال نو فندکی بیش نیست!

چین علاوه بر اینکه با اختلاف خیلی زیادی از آمریکا اول شد، با اجرای موفق این رویداد بزرگ خیلی چیزها رو به اثبات رسوند. از جمله این که این همه پیشرفت انگار تصادفی نیست. واقعا کارشون آدم رو به احسنت گفتن وادار می کنه انقدر که کامل و بی نقصه و انقدر که از مدت ها پیش، به همه جوانب امر فکر می شه و بارها تمرین می شه. هیچ چیز دقیقه ۹۰ نیست. برنده بزرگ این المپیک فارغ از اول شدن در رقابت ها چینه. چه چیزی می تونست غرور ملی اینها رو تا این حد تقویت کنه؟ خوب اقتدار و توانمندی خودشون رو به رخ دنیا کشیدند و خوب این جمعیت ۱.۳ میلیاردی رو متحد کردند. مردم چین به خودشون می بالند. با وجود همه نقایص و کمبودهایی که در کشورشون هست، اینها طعم خواستن توانستن است رو چشیدند و با سرعت بیشتری مسیر پیشرفت رو طی خواهند کرد.

به جدول مدال ها که نگاهی می اندازم به جز چند استثنا، انگار کشورها بر اساس قدرت و کفایت در همه زمینه ها مرتب شده اند. از صمیم قلب آرزو می کنم کشور ما هم در هر دو رتبه بندی به جایگاهی که شایسته اونه برسه. آرزویی که فعلا به نظرم دور از دسترسه.

به مقداری انگیزه جهت آپدیت کردن نیازمندیم!!!

نهمین روز هم آغاز شد و تیم ایران همچنان بی مدال است. دیروز صمیمی و حدادی هم نتونستند کاری صورت بدن. حدادی مصدوم شد که از نظر من این بهانه عذر بدتر از گناهه. چی شده که مصدوم شده؟ بالاخره یه جای کار یا خودش یا مربی اش ناشی گری درآورده که این طوری شده دیگه. وگرنه یکی از اصلی ترین مواردی که هر ورزشکار حرفه ای تو تمرینها باید بهش توجه داشته باشه اینه که مصدوم نشه. دیشب میهمان سفارت ایران بودیم به همراه برو بچ کاروان ورزشی. اول مراسم سرود جمهوری اسلامی پخش شد. هر چی سعی کردیم کسی سرودمون رو جایی پخش نکرد، لااقل خودمون یه حرکتی بکنیم

تیم بسکتبال هم اومده بودند. انصافا خوب کار کردند. همین که بعد از ۶۰ سال اومدن تو ۱۲ تا تیم کلی کاره. هر چند همه مسابقه ها رو باختند، اما خوب باختند، مثلا به آرژانتین که قهرمان دوره قبل بود با ۱۰ ۱۵ تا اختلاف باختند. گل سر سبد تیم بسکتبال هم احسان حدادیه. اول اینکه بازیکن بسیار خوبیه و قراره بشه اولین لژیونر ایرانی در NBA ، البته اگر دستخوش مسائل سیاسی نشه. دوم اینکه اخلاق بسیار خوبی داشت و با اون قامت حقیقتا رعنا، همه اش بلند می شد و با ملت عکس می انداخت! اولش که اومد تو سالن چند نفر آدم حسابی رفتند بهش خوش آمد بگن، من جدا قدها رو یه مقایسه زدم فکر کردم از این بچه های مهد کودکی رفتند بهش گل بدن!

پی نوشت: این مایکل فلپس هم که مسخره اش رو در آورده، هر روز صبح بلند می شه صبحانه رو می خوره، لباس می پوشه میاد یه مدال طلا می گیره، بعد میره به کارهای روزمره اش می رسه. امروز هشتمین مدال طلاش رو هم گرفت. یعنی روزی یکی.