فکر می کنید این چیه؟ تخته سیاهی که جدول زمانی نمازهای پنج گانه در اون نوشته شده.

موقعیت : مسجدی در شهر می یون، ۶۰ کیلومتری شهر پکن، فاصله مستقیم از در دبیرستان مفید۱ : ۵۶۳۶ کیلومتر.
به نزر من واغعا خجاط آوره که ما این حمه از واژه های بیگانه از عربی گرفته تا لاطین و عنگلیصی و قیره استفاده می کنیم، اون وغط تو این فاثله ازایران، یه عده مصلمون از واژه های اصیل و ناب پارسی اصتفاده می کنند. البته دلیل اصلی اش اینه که ایرانیان اسلام رو به چین آوردند. بازرگانانی که مردم مجذوب درستکاری و اخلاق و رفتار اونها شدند. شاید به همین دلیل است که بعد از چند قرن هنوز فارسی یادشون نرفته.

پ ن ۱- مطالب زبان چینی یه کم طولانی و کسل کننده شده بود، ولی چون نمی خواستم توالی اونها به هم بخوره چاره ای نبود.
پ ن ۲- از این به بعد سعی می کنم حداقل هفته ای یه بار به روز رسانی کنم. حرف و مطلب جالب بسیار است و وقت کم. تو ایران که اوضاع یه جورایی مشکوک می زنه. از گروه ها و وبلاگ ها و سایت هایی که قبلا ساعتی به روز می شدند، چندان صدایی در نمیاد. خیلی ها هم که کرکره رو کشیدند پائین.
خدا خودش به خیر کناد.

خوب کوچولوهای عزیز و بزرگترهای توی خونه، قصه زبان چینی هنوز به سر نرسیده و چون من عادت دارم یا کاری رو نمی کنم، یا اگه برم سراغش سعی می کنم درست انجامش بدم قسمت آخر رو تقدیم می کنم. هر چند شاید به نظر بعضی ها کسل کننده باشه ولی ان شالله به درد خیلی ها خواهد خورد.

آواها- اگر فکر کردید مشکلات تمام شد، متاسفانه در اشتباهید. آخرین مطلبی که می خواهم به آن بپردازم آواهاست. زبان چینی یک زبان آوایی است. به این معنا که آوای تلفظ یک کلمه معنای آن را دگرگون می کند. کلا در این زبان ۵ آوا و تن وجود دارد: ساده یا یکنواخت، صعودی، نزولی، نزولی- صعودی و بدون آوا یا خنثی. به عنوان مثال کلمه “ما” با چهار آوای مذکور به ترتیب به معنای مادر، بی حس، اسب و سرزنش کردن است. معانی “جیاو” نیز عبارتند از جویدن، گوشه و صدا کردن. همین طور که می بینید معنای یک کلمه با هر آوا کاملا تغییر می کند.
اما اکنون به آخرین مشکل می پردازم که از نظر من در مقابل بقیه قابل چشم پوشی است! هر اسمی در زبان چینی دچار تغییر صدا و آوا می شود. برای مثال نام ” یوشیکو یاماموتو” که ژاپنی است، به چینی می شود “شان بن شین ز”. چینی ها برای تمام مارک های خارجی مثل پاناسونیک، توشیبا و…، اسامی دانشمندان، شهرها و کشورها و حتی اسامی عناصر جدول تناوبی شیمی یک اسم جدید می سازند که این اسم جدید لزوما به اسم و تلفظ اصلی آن مربوط نیست، البته گاهی اوقات نزدیک هست.
اما به تمام این مشکلات اختصاصی چند مشکل عمومی که همه زبان ها کم و بیش با آن مواجه هستند را نیز باید افزود. از جمله اینکه به دلیل گستردگی کشور چین ( سومین کشور جهان از لحاظ مساحت ) این زبان در هر یک از مناطق دستخوش تغییرات فراوانی شده است و فهمیدن لهجه و گویشی که چینی های شمال چین با آن سخن می گویند، برای یک جنوبی تقریبا غیر ممکن است. به همین دلیل اکثر برنامه های تلویزیون چین اعم از فیلم ها، مسابقات، مصاحبه ها و … دارای زیر نویس است که البته این یکی برای پیشرفت زبان تازه کارها بسیار مفید است.
در مجموع به نظر من زبان چینی جزو سخت ترین زبان های دنیاست. یادگیری این زبان حتی برای خود چینی ها نیز مشکل و وقت گیر است. انرژی و وقتی که دانش آموزان چینی صرف یادگیری زبان می کنند باعث تضعیف قوه ابتکار و خلاقیت آنها می شود. علاوه بر این به دلیل تفاوت های شگرفی که این زبان و به طور کلی زبان های شرقی با زبان های دیگر جهان دارند، یادگیری زبان دوم برای چینی ها مشکل خواهد بود. بعدا در نوشتار دیگری به وضعیت زبان انگلیسی در چین خواهم پرداخت.
با توجه به حجم داده ها و مطالبی که فرد باید آن را یاد بگیرد، بدون اغراق زبان چینی معادل ۳ زبان است. هر چند هیچ امری غیر ممکن نیست و با حضور در محیطی که همه چینی زبان هستند و با تلاش و صرف وقت می توان این زبان را نیز یاد گرفت.
اوایلی که جمله “اطلبوا العلم ولو بالصین.” را دیدم، فکر کردم دورترین جایی که در ذهن اعراب آن زمان می گنجیده، چین بوده و به همین سبب پیامبر(ص) با وجود علم لدنی که داشتند، به خاطر اینکه بقیه متوجه اهمیت علم آموزی شوند از چین مثال زدند و اگر قاره آمریکا در آن زمان کشف شده بود، چه بسا این حدیث عوض می شد. امیدوارم الان شما هم با من هم عقیده باشید که علاوه بر بعد مسافت، حکمت های دیگری نیز در این جمله نهفته است !

در پایان از دوست بسیار عزیزم آقای امین بذرافشان، دانشجوی کارشناسی ارشد زبان چینی  که زحمت مشاوره تخصصی و ویرایش این متن رو تقبل کردند سپاسگزارم.

اصوات- بسیاری از اصوات زبان چینی برای یک خارجی آشنا به نظر می رسند. اما تعدادی از آنها نه. برای مثال در این زبان سه نوع ” ج، چ و ش” وجود دارد. نوع غلیظ، معمولی (مشابه آنچه ما در فارسی تلفظ می کنیم.) و رقیق شده (که از نوک زبان تلفظ می شود.) متاسفانه استفاده از این ۹ صدا در واژه ها و جملات چینی بسیار زیاد است. برای مثال شما با شنیدن اخبار با مقداری ج و چ و ش مواجه می شوید که مسلسل وار از زبان گوینده خبر خارج می شود. به دلیل تکرار این ۹ صدا که مخارج آنها به هم نزدیک هم هست، خواندن متون و کلا کاربرد این زبان برای خارجی ها تا حدی دشوار خواهد بود. اگر زبان آموز عزیز از بچه پایین های تهران باشد که همه ج و چ ها را نوک زبانی تلفظ می کنند، از همین الان به ایشان توصیه می کنم دنبال یک رشته هنری یا ورزشی چیزی برود که در زبان چینی طرفی نخواهد بست! ( البته من خودم هم بچه پائین تهران هستم ولی قبل از اومدن عمل کردم.)

ملیت های مختلف به نوعی با این مشکل صداها مواجه هستند. مثلا آمریکایی ها در تلفظ “خ”، کره ای ها در تلفظ “س و ج” نوک زبانی، یونانی ها در”پ” و فرانسوی ها در مجموعه ای از این ها با مشکلات جدی مواجه هستند. (این اطلاعات از همکلاسی های من بود و ممکن است قابل تعمیم نباشد.) خوشبختانه بنده به عنوان یک فارس زبان با مشکل خاصی در تلفظ مخارج حروف مواجه نبودم و کلا فکر می کنم زبان فارسی یکی از کامل ترین زبان ها در این زمینه است. یعنی اصوات فارسی خیلی کامل است و یک نفربا زبان مادری فارسی در ادا کردن حروف زبان های دیگر با مشکل خاصی مواجه نخواهد بود. (یادم آمد عربستان که رفته بودیم یکی از همسفران به یک گدای عرب که خیلی هم سمج بود گفت بگو “گچ، پژ” تا ده ریال بدهم. عرب بیچاره مبلغی تلاش کرد و آخر متواری شد.)

خط چینی- خط چینی یک خط تصویری است . به این معنا که شکل کلمه به نوعی دربردارنده مفهموم و تلفظ کلمه نیز هست. مثلا کاراکتر خانه تا حدی شبیه یک خانه ساده شده است. همین طور خوابگاه و هتل چون مفهوم اقامت کردن را در بر دارند نیز به نوعی در بردارنده شکلی شبیه خانه هستند. به همین صورت درخت، و جنگل که از کشیدن سه درخت در کنار هم تشکیل می شود. خیلی جالب بود نه؟ حتما می گویید چه خوب، با مشاهده یک کلمه به راحتی می توان معنی آن را از روی شکل ها فهمید. اما اگر بخواهید جمله ” سران کشورهای جنبش عدم تعهد به وزرای خارجه کشورهای پنج به علاوه یک در مورد تاثیر گذاری بر روند تصمیم گیری در اجلاس آینده شورای امنیت در مورد پرونده هسته ای ایران هشدار دادند.” را به چینی بنویسید و بخوانید قطعا نظر شما عوض خواهد شد.

در واقع چون اشکال دستخوش تغییرات بسیار زیادی شده اند، پی بردن به معنای آن از روی شکل کار هر کسی نیست. برای ساده سازی نیز خیلی از کاراکترها با حذف برخی قسمت ها ساده تر شده اند. البته در مورد خط تایوانی که همان چینی سنتی است، این مطلب صادق نیست و پی بردن به معنی از روی ظاهر کلمه خیلی ساده تر است. ولی به همان میزان نوشتن هم سخت تر و وقت گیر تر خواهد بود.
هر کاراکتر به صورت یک بخش (هجا) خوانده می شود. بنابراین خبری از حروف الفبا نیست. در مورد تعداد این کاراکترها اقوال متعددی وجود دارد. به نظر می رسد چینی ساده شده در حدود ۱۱۰۰۰ کاراکتر داشته باشد. یکی از دوستان صاحب نظر در این باره می گفت با یادگیری ۳۵۰۰ کاراکتر، خواندن ۹۰% مطالب روزنامه ها و زیرنویس فیلم ها و کتاب های غیر تخصصی امکان پذیر است. برای خواندن ۱۰% بقیه فرد باید حدود ۸۰۰۰ کاراکتر را بیاموزد. البته توجه داشته باشید که خواندن اصلا به معنای فهمیدن نیست! چون دو کاراکتر که دو معنای بی ربط دارند در کنار هم تشکیل یک کلمه جدید می دهند که معنای آن لزوما به هیچ یک از دوتای قبلی مربوط نیست. به طور خلاصه برای موفقیت در این زبان باید تلفظ، نوشتار و معنای هر کلمه را به خاطر سپرد و در صورت لزوم با فراخوانی آن از حافظه به معنای آن پی برد و در برخورد اول با یک کلمه حدس زدن معنای آن بسیار سخت و احتمال خطا بالاست.

هم چنان ادامه دارد …